Ποίηση: Η 'Αχρονη και Αιώνια πηγή της Αθανασίας

 

 

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

 

 

 

 

Ήρθαμε  με ανοιχτή καρδιά

Το αίμα μας, είναι ουρανός

 

 

 

 

 


ΜΕ ΜΙΑ ΠΕΙΡΑΤΙΚΗ ΓΑΛΕΡΑ

Όταν θα φτάσουμε στα

μέρη που ‘ναι πέρα

σε εκείνο το νησί σε

εκείνο το λιμάνι

Σε τούτη την παλιά

πειρατική γαλέρα

Θα ‘μαστε όλοι μούτσοι

κι όλοι καπετάνιοι

Όταν θα φτάσουμε στα

μέρη που ‘ναι πέρα

Δε θα θυμάσαι από πού

είχαμε σαλπάρει

Κι όταν θα πέφτει η

νύχτα και θα φεύγει η

μέρα

Όλο θα παίρνουμε

κυνήγι το φεγγάρι

Γεμάτο φεγγάρι μέχρι κι

εκείνο ραπάρει

Και πάνε μια ντουζίνα

χρόνια που η γαλέρα

έχει σαλπάρει

Στ’ αμπάρι τραγούδια,

παλιά και νέα

και στο κατάρτι έχω

κρεμάσει μαυροκόκκινη

σημαία

Έχω στ’ αυτί σκουλαρίκι

και στο ζερβό μου τον

ώμο

Έχω χαράξει μια πυξίδα

να μου δείχνει το δρόμο

Με φυσάει ένας

επίμονος παλιός

γραιγολεβάντες

Και ιστορία παλιά μου

κάνει αβάντες

Για να θυμάμαι ότι στο

πρώτο το φανέρωμα

είχα φοιτήσει στο

σχολείο της freestyle

στο Πέραμα

Τιμή και καμάρι, κι

ύστερα μαύρο φεγγάρι

Εδώ και χρόνια έχει

πιάσει τη γαλέρα και

 φλερτάρει

Σουλατσάρει στα Πελάη,

έχει για τσούρμο

αντάρτες

Δε φοβάται καραβέλες,

μπρίκια, σκούνες  και

μπομπάρντες

Στο τιμόνι εσύ κι εγώ

σου λέω δεν έχουμε

αρχηγό

Μαζί στο κούρσος το

καλό  και στο μαχαίρι το

κακό

Στο Σείριο, στον

Αλντεμπαράν, στην

Αφροδίτη

Πα’ στον Αλτάιρ και στην

ουρά του Αποσπερίτη

Στ’ αλήθεια, στ’ όνειρο,

στη γη και στον αέρα

Όρτσα να φτάσουμε στα

μέρη που  ’ ναι πέρα

Ύστερα άραξε η γαλέρα

και σκορπίσαμε

Στεριανή τσάρκα όλο τον

κόσμο τον γυρίσαμε

κι ακολουθώντας την

περιέργεια την αιώνια

Μας πήρε σαν τον

Οδυσσέα 10 χρόνια

Κάποια Ρωξάνη απ’ την

Περσία μ’ είχε μαγέψει

Και κάποια Κίρκη την

Καρδιά μου είχε κλέψει

Μια Καλυψώ σ’ ένα νησί

άφησα πίσω

Μια Πηνελόπη περιμένει

να γυρίσω

Στο Μέχικο τα είχα

ποντάρει όλα για όλα

Και το μυαλό μου

τριβελίζει μια κιθάρα

σπανιόλα

Ένα σακίδιο ναυτικό έχω

για σπίτι

Και για λημέρι μια

σπηλιά στη νότια Κρήτη

πήρε μαζί της κι εμένα

καθώς περνούσε

η γαλέρα

ένα κουπί παραπάνω,

να πάει στα μέρη τα πέρα

να πάρει μα και να

δώσει, ίσως και να σε

πεισμώσει

κι ίσως κι εκείνο το

ανθρώπινο το κύμα να

φουσκώσει

Χαθήκαμε στις μουσικές

και ταξιδέψαμε

Πότε μας βγήκε και

πολλές φορές λαθέψαμε

Μα είναι το πλοίο πιτίδιο

κι ίσως μια μέρα

Από την πλώρη να

φανούν κείνα τα μέρη

που ’ναι πέρα

SOCIAL WASTE


ΑΝΤΙ ΑΝΑΛΥΣΗΣ…

  Οτιδήποτε εξατομικεύει και συνδέει, αφορά αυτήν την ιστοσελίδα. Στην  ιστοσελίδα αυτή, θα προτείνονται

 τρόποι, που θα «δίνουν ζωή», αλλιώς θα ενσαρκώνουν ή ορθότερα θα αναδεικνύουν τα «ποιοτικά»

χαρακτηριστικά της εξατομίκευσης, αλλά και της«αληθινής» σύνδεσης με τους άλλους, «φωτίζοντας»

το βάθος του ψυχισμού, αλλά και το «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Η ποίηση και όχι μόνο,

σύμφωνα με την άποψη που παρουσιάζει η ιστοσελίδα, εξατομικεύει και συνδέει. Χρειάζεται ίσως εδώ

να σημειωθεί ότι, όταν μιλούμε για ύπαρξη και ψυχισμό ή με μία πιο «ανοιχτή ματιά», όταν μιλούμε για την ψυχή,

μέσα από όποια διάσταση κι αν την προσεγγίζουμε, δε γνωρίζουμε τίποτα!!!

 Ίσως να γνωρίζουμε μόνο αυτό, ότι ξεκινάμε από την αρχή!!!

 


ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αν οι συνάδελφοί μου ποιητές είχαν φανταστεί ότι τα περιδέραια των στίχων που έφτιαχναν κι οι στροφές που έδεναν τα μέτρα τους, θα γίνονταν κάποια μέρα χαλινάρια που θα δυνάστευαν το ταλέντο, θα είχαν ξεσχίσει τα χειρόγραφά τους. Αν ο προφήτης είχε προφητέψει, κι αν ο μάντης είχε μαντέψει, πως όσα είχαν γράψει θα γίνονταν αιτία της ακαρπίας και της ανοησίας κι ένας οδηγός αναγκαστικός για τους σύγχρονους ποιητές μας, θα είχαν χύσει το μελάνι τους στο πηγάδι της λήθης, και θα είχαν σπάσει τις πένες τους με τα χέρια της Αδιαφορίας…

Θλίβομαι όταν ακούω τη γλώσσα των πνευμάτων να χρησιμοποιείται φλύαρα από τις γλώσσες των αμαθών. Σφάζεται η ψυχή μου όταν βλέπω το κρασί των μουσών να χύνεται από τις πένες της προσποίησης.

Και δεν είμαι μόνος στην κοιλάδα της Δυσαρέσκειας. Είμαι ένας από τους πολλούς που βλέπουν το βάτραχο να φουσκώνει για να μιμηθεί το βόδι.

Η ποίηση αγαπητοί μου φίλοι είναι η ενσάρκωση του χαμόγελου. Η ποίηση είναι ένας στεναγμός που στεγνώνει τα δάκρυα. Η ποίηση είναι ένα πνεύμα που κατοικεί στην ψυχή, που τροφή της είναι η καρδιά και κρασί της η συμπάθεια. Η ποίηση που δεν παρουσιάζεται με τη μορφή αυτή είναι ένας ψεύτικος μεσίας…

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ