Κείμενα για την Ψυχική Υγεία & την Ύπαρξη > ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

30/09/2018
ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

          Τι να σου πω.. Φθινόπωρο ήρθα να εγκαταλειφθώ στην ιερή ορμή σου» μας λέει ο Καρυωτάκης, «Του φθινοπώρου τα δειλινά», που αφουγκράζονται «Τους αργούς καημούς μας» μας λέει ο Λαπαθιώτης και ο Μπωντλαίρ στο «Φθινοπωρινό Τραγούδι» μας ταράζει την ισορροπία μας με την εμβρίθειά του, «Όπως ο ήλιος στην πολική την κόλασή του, θα ναι η καρδιά μου πύρινη μάζα και παγερή». Ο Αρθούρος Ρεμπώ στο ποίημα «Φθινοπώριασε» θα παίξει με το μυαλό μας και θα μας ρίξει στην αναζήτηση της ψυχής και της ύπαρξης, «Φθινοπώριασε… Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο;… Η βάρκα μας μετέωρη μες την ασάλευτη ομίχλη επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας». Η Μαρία Πολυδούρη θα κινήσει τη φαντασία μας και θα στοχεύσει κατευθείαν στην καρδιά μας «Φίλε, του φθινοπώρου, ήρθεν η ώρα στην πόρτα μου έξω. Κίτρινο φορεί στεφάνι από μυρτιά. Στα νικηφόρα χέρια της μια κιθάρα θλιβερή. Κιθάρα παλαιϊκή που κλεί πληθώρα μέσα της ήχους και ήχους. Ιερή κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα που ήταν γλυκιά κι γίνηκε πικρή».
          Ο λυρικός ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε στο ποίημά του «Φθινόπωρο» με το ελεύθερο πνεύμα του και με την προκλητική υπαρξιακά αναζήτησή του, μας απογειώνει!!!

Τα φύλλα πέφτουν, μα σαν κάτι να τα φέρνει από μακριά,
Θαρρείς κι εκεί ψηλά στον ουρανό μαράθηκαν οι κήποι,
ζυγίζονται άκεφα με μια στυφάδα στη θωριά
κι απ’ όλα τα αστέρια μόνη η γη βυθίζεται κι αυτή βαριά,
σαν έρθει η νύχτα, στη μοναξιά.
Όλοι μας πέφτουμε – κι αυτό εδώ το χέρι προορίζεται για εκεί-
δες: στον καθένα μας η πτώση κατοικεί.
Μα υπάρχει Ένας που της πτώσης μας αυτή τη δίνη
πολύ απαλά μες στην παλάμη του την κλείνει.

          Ο Ράινερ Ρίλκε στον τελευταίο στίχο κλείνει όλο το νόημα του ποιήματος, καθώς δείχνει το φως που βγαίνει μέσα από το σκοτάδι. Ναι, το Φθινόπωρο όλη η γη βυθίζεται στη βαριά μοναξιά, αλλά κάποιος, ας είναι και ένας, μπορεί να κλείσει τη δίνη στην παλάμη του, θα σφίξει τις γροθιές του, για να συνεχίσει να ζει ελεύθερος από το σκοτάδι της πτώσης, όσο βαθύ και αν είναι, αυτό το οικουμενικό και αδιασάλευτο σκοτάδι του φθινοπώρου. Οι SCORPIONS μέσα από τη δική τους ποιητική διάθεση και μουσική ενόραση θα συμβαδίσουν απαράμιλλα στο στοχασμό του Ρίλκε: «Ας δούμε το φως μέσα από το σκοτάδι» . Οι SCORPIONS , στο τραγούδι τους «FOLLOW YOUR HEART» δείχνουν να έχουν μία διαχρονική και επομένως αξεπέραστη ποιητική και φιλοσοφική διάθεση, τους οποίους θα δούμε στο βίντεο παρακάτω, για να κλείσουμε έτσι ποιητικά και μουσικά τις ευχές για ένα ποιητικό φθινόπωρο.

 

FOLLOW YOUR HEART

 

 

Οι SCORPIONS στην Αθήνα
Δημοσιεύτηκε 4 Ιουνίου 2014

 

ΠΟΙΗΣΗ
Η ΑΙΧΜΗ ΤΟΥ ΔΟΡΑΤΟΣ

(Το κείμενο, που ακολουθεί προλογίζει την υπό κατασκευή ενότητα της ιστοσελίδας για την ποίηση, η οποία θα φιλοξενήσει ποιήτριες και ποιητές όλων των ηλικιών)

          Αν θέλουμε να νιώσουμε μια σπίθα ζωής και να κινηθούμε υπαρξιακά σε άλλες διαστάσεις συνείδησης, προκειμένου να μεριμνήσουμε για το ανθρώπινο στοιχείο του είδους, που οι οικονομικοί όροι της ζωής στεγνώνουν και περιορίζουν, ίσως να είναι εποικοδομητικό να προχωρήσουμε και σε άλλες δραστηριότητες πιο εμπνευσμένες με περισσότερη ευαισθησία και φαντασία.
          Μία όψη του ζητήματος είναι ότι η ύπαρξη «κινδυνεύει» να γίνει ο αριθμός 32 (τυχαίο νούμερο), όταν προσδιορίζεται από τους οικονομικούς όρους και μόνο της καθημερινότητας, κάτι που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης είναι το σύνηθες. Ασφαλώς είναι αυτονόητο το ερώτημα τι είναι ύπαρξη και ποια είναι τα κριτήρια, μέσα από τα οποία προσδιορίζεται; Αν κινήσουμε μία μικρή έρευνα για το πώς οι διανοούμενοι και οι επιστήμονες ή οι φιλόσοφοι και οι καλλιτέχνες προσδιορίζουν την ύπαρξη θα μπλεχτούμε στο πολύπλοκο «πνεύμα» των εννοιών και των αρχών και θα χάσουμε την ουσία. Αν μέσα σε αυτό και δικαίως εμπλακεί και η θεολογία τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο δύσκολα. Ας πάρουμε μία βάση, γύρω από την οποία μπορεί να ξεκινήσει μια συζήτηση, χωρίς να θεωρήσουμε ότι αυτή η βάση είναι το παν. Ας σκεφτούμε το κέντρο θεωρητικά των υπαρξιστών που είναι η ελεύθερη επιλογή και το γεγονός ότι η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Ο χριστιανισμός θα διαφωνήσει, αλλά δε θα λύσουμε τη διαφορά αυτή εδώ. Θα πούμε απλά ότι η ύπαρξη μπορεί να προσδιορίζεται από τη σκέψη, από τη συνείδηση, από την πίστη, από το πνεύμα από τις αρχές και το αξιακό σύστημα του κάθε ατόμου, από τις τάσεις και τις πράξεις του, όχι όμως από τους οικονομικούς όρους, δηλαδή από το πόσα βγάζω, πόσα θα πληρώσω, πως οικονομικά θα διεκπεραιώσω; Μπορεί να είναι αναγκαίο, αλλά, ωστόσο, υπαρξιακά δεχόμαστε ένα πλήγμα, αφού κέντρο γίνεται η επιβίωση κι όχι η δυνατότητα του ανθρώπου να μορφώνεται και να αναπτύσσεται ελεύθερα. Αν η επιβίωση είναι το φλέγον, τότε πολύ καλά κάνουμε και στρεφόμαστε προς την επιβίωση, όμως, υπάρχουμε για την επιβίωση;
          Συνεχίζοντας και στρέφοντας την αιχμή του δόρατος σε αυτό, που υπαρξιακά μας «πληγώνει», θα πούμε ότι είναι δυνατόν να «περισώσουμε» την αξιοπρέπειά μας μέσα από την αντίστροφη μέτρηση, που επιτάσσει το «υπαρξιακό γίγνεσθαι» των μεγάλων αποθεμάτων έμπνευσης, δημιουργικότητας και ελευθερίας, που ο κάθε άνθρωπος μπορεί να διαθέτει. Η ποίηση είναι από μόνη της η αιχμή του δόρατος, καθώς καταρρίπτει όλες τις δομές κοινωνικά, πολιτισμικά, υπαρξιακά και καταθέτει το «πρωτογενές» υλικό της ανθρώπινης σύστασης, που είναι η ψυχή, όπως γυμνή υπάρχει, όπως διάφανη κυλάει, μέσα από τα «εύθραυστα» κομμάτια της, που άλλοτε εκρήγνυνται με «φως» κι άλλοτε το φως ανθίζει στο «σκοτάδι».

Ό,τι βαθύτερο έκλεινα μέσα μου
κύλησε, έφυγε, απλώθηκε όπως
το λάδι στην πέτρα, βρήκε το μέγα
σώμα του, έσμιξε και πάει για πάντα.
Το φως δεν μαζεύεται.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Δε θα ‘μαστε ποτέ
αυτό που είμαστε στιγμιαία
αλλ’ είναι θρίαμβος
αυτή η σταθερή απώλεια

Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ

          Μπαίνοντας λοιπόν σε αναζητήσεις, που ψάχνουν την ατομικότητα στην ανθρώπινη ουσία της, θα παλέψουμε με μυριάδες θέματα, που κανείς ποτέ δε θα είναι ειδικός, αλλά ούτε και επαΐων, για να απαντήσει. Η ποίηση, όμως, μέσα σε αυτό το ταξίδι του συλλογικού ασυνείδητου, του ασυνείδητου, αλλά και της αυτοσυνειδησίας, που αφουγκράζεται την κοινωνία, επικοινωνεί με την ιστορία, που υπηρετεί το πνεύμα και αγγίζει την αθανασία, έρχεται, χωρίς καμιά γνώση περίτεχνη, αλλά και υπερτιμημένη, να μας μιλήσει απλά και ανθρώπινα, για να μας θυμίσει τον αργαλειό της ψυχής μας, έτσι ακριβώς όπως υφαίνει τα αποσπασμένα του σύνολα, που αν πάνε όλα καλά, θα πάρουν το δρόμο της σύνθεσης. Οι ποιήτριες και οι ποιητές μέσα από τη σύνθεση της ψυχής τους ή το «κομμάτιασμά» τους, θα μας θυμίσουν πως είμαστε φτιαγμένοι και πως μέσα από αυτό μπορούμε να ξαναγεννηθούμε. Οι ποιητές και οι ποιήτριές μας τα «άγρια» αυτά παιδιά του κόσμου και της αιωνιότητας θα μας παρασύρουν στο βαθύ πυρήνα μας και θα μας μαγέψουν με τη δύναμη, που έχουν, να συνδέονται με τα μυστήρια του σύμπαντος και της ψυχής, με τους νόμους της ζωής και της νόησης. Οι άνθρωποι χρωστάμε πολλά στην ποίηση και αφού δεν είμαστε το νούμερο μιας «κοινωνικής αριθμομηχανής», ας σαλπάρουμε με μια πειρατική γαλέρα, όπως λένε και οι social waste, για να μη σαλτάρουμε, όπως λένε οι «ιδιότροπες» ψυχές.

ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ

Η Ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
H πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια, προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
Από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για να ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η Ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή.

 

Γιώργης Παυλόπουλος